از دل هویزه نفت میجوشد، اما محرومیت هنوز پابرجاست.
وقتی مردم اعتراض میکنند، من در مراسم افتتاحیه نمینشینم.
به گزارش پایگاه خبری نسیم میسان جناب حجت الاسلام و المسلمین عارف ابراهیمی امام جمعه شهرستان هویزه در واکنش به به افتتاح دومین ردیف واحد فرآورش مرکزی میدان مشترک آزادگان جنوبی جوابیه ای به شرح ذیل صادر نمودند:
بسمالله الرحمن الرحیم
مردم شریف، نجیب و صبور شهرستان هویزه
مسئولان محترم شهرستانی، استانی و کشوری
افتتاح دومین ردیف واحد فرآورش مرکزی میدان مشترک آزادگان جنوبی در روز چهارم دیماه ۱۴۰۴ در شهرستان هویزه، رویدادی مهم در حوزه اقتصاد و صنعت نفت کشور است. اینجانب ضمن تبریک این اقدام، امیدوارم این پروژه بزرگ، مایه خیر، برکت و تقویت توان اقتصادی جمهوری اسلامی ایران باشد و در عمل نیز به بهبود شرایط زندگی مردم منطقه منجر شود.
بیتردید توسعه اقتصادی و رونق تولید، از نیازهای اساسی کشور است و هر گامی که در مسیر پیشرفت برداشته میشود، شایسته تقدیر است؛ اما در کنار این تبریک، لازم میدانم از سر دلسوزی و با صراحت، نکاتی را در پاسخ به مطالبات بهحق مردم شریف هویزه بیان کنم.
عدم حضور اینجانب در مراسم افتتاح این پروژه، تصمیمی آگاهانه و از سر همدلی با مردم شهرستان هویزه بود؛ مردمی که امروز از عملکرد شرکتهای نفتی مستقر در منطقه، از بیتوجهیها و از وعدههایی که سالهاست تکرار میشود اما اثر ملموسی در زندگیشان ندارد، گلایهمند و ناراحتاند.
در شرایطی که همزمان با افتتاح پروژه، جمعی از جوانان و مردم در سرما مقابل درب شرکت تجمع کردهاند، حضور تشریفاتی در چنین مراسمهایی نمیتواند بیانگر همراهی با درد مردم باشد.
مردم هویزه مردمی ولایتمدار، انقلابی، متدین و مؤمن هستند، اما در عین حال در مظلومیت و محرومیتی عمیق به سر میبرند؛ محرومیتی که نه طبیعی است و نه قابل توجیه.
مشکلات شهرستان هویزه متعدد و انباشته است:
زیرساختهای عمرانی نامناسب، مدارس فرسوده، مراکز بهداشتی و درمانی با حداقل امکانات، کمبود شدید امکانات فرهنگی، آموزشی و رفاهی، وضعیت اسفبار امکانات ورزشی و شرایط دشوار جوانان این منطقه، همگی گواه این واقعیتاند که سهم مردم هویزه از ثروت عظیمی که در دل این خاک استخراج میشود، ناچیز بوده است.
امروز بیش از دو هزار و پانصد نفر از مردم شهرستان هویزه تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی قرار دارند؛ در میان آنان، افرادی هستند که حتی توان تهیه یک سمعک یا ویلچر را ندارند و زنان بیسرپرست و بدسرپرستی که امکان ایجاد اشتغال پایدار برای خود نیافتهاند. این آمارها، زنگ خطری جدی برای مسئولان است.
سؤالات مردم هویزه روشن و صریح است:
آیا مسئولانی که برای افتتاح پروژهها به این منطقه میآیند، واقعاً مشکلات هویزه را میبینند؟
چرا هنوز مناطقی از شهرستان از آسفالت محروماند؟
چرا مشکل فاضلاب، روشنایی معابر، جادههای ناایمن و کمامکانات بودن مراکز درمانی همچنان پابرجاست؟
چرا هر سال شاهد جانباختن یا مصدومیت جوانان این منطقه در جادههای مواصلاتی هستیم؟
چرا مساجد و مراکز فرهنگی و دینی این شهرستان با مشکلات جدی مواجهاند؟
پرسش مهمتر آن است که مسئولیتهای اجتماعی شرکتهای نفتی چگونه و در کجا هزینه میشود؟
چرا سهم شهرستان هویزه از این اعتبارات، متناسب با حجم فعالیتهای نفتی و فشارهای اجتماعی و زیستمحیطی نیست؟
بار دیگر تأکید میکنم: ما مخالف توسعه نیستیم؛ ما تقابل با پیشرفت نداریم؛ اما توسعهای که مردم بومی را نبیند، توسعه نیست، بلکه بیعدالتی است.
از همه مسئولان شهرستانی، استانی و کشوری انتظار میرود نگاه خود به هویزه را از سطح افتتاحها و گزارشها، به اقدام عملی، برنامهریزی دقیق و پاسخگویی واقعی تغییر دهند.
انتظار مردم هویزه، وعدههای تکراری نیست؛انتظار آنان اقدام است، عمل است و عدالت.
امید است با همتی جدی و عزمی صادقانه، شاهد رفع تدریجی مشکلات این شهرستان مظلوم و در عین حال وفادار به انقلاب و نظام اسلامی باشیم.
والسلام علیکم و رحمهالله و برکاته
عارف ابراهیمی
امامجمعه شهرستان هویزه
- نویسنده : عارف رزیجی
