اهمیت نمایش و رسالت آموزشی و اصلاحی آن بر کسی پوشیده نسیت. اجرای نمایش، فقط یک فعالیت هنری نیست؛ بلکه آیینهای زنده از مسائل اجتماعی است. صحنهٔ تئاتر میتواند دردها، دغدغهها و چالشهای یک جامعه را به شکلی ملموس و انسانی به تصویر بکشد. در میان این چالشها، معضل بیکاری یکی از موضوعاتی است […]
اهمیت نمایش و رسالت آموزشی و اصلاحی آن بر کسی پوشیده نسیت. اجرای نمایش، فقط یک فعالیت هنری نیست؛ بلکه آیینهای زنده از مسائل اجتماعی است. صحنهٔ تئاتر میتواند دردها، دغدغهها و چالشهای یک جامعه را به شکلی ملموس و انسانی به تصویر بکشد. در میان این چالشها، معضل بیکاری یکی از موضوعاتی است که پرداختن به آن در قالب نمایش، هم میتواند باعث آگاهی بخشی باشد و هم تلنگری به مسئولانی باشد که از سر بی کفایتی از وظیفهٔ خود شانه خالی می کنند.
از میان مسئولانی که با حرف های نسنجیده و غیر مسئولانه تیشهٔ بر ریشهٔ آمال و آرزوی جوانان زدند مجید داغری نمونه ای آشکار است.
همه می دانیم که غول های نفت و گاز و پتروشیمی در منطقهٔ دشتآزادگان و هویزه وجود دارند و این منطقه از لحاظ انرژی در سطح خاورمیانه حرف اول را می زند. اما دریغ و افسوس نماینده ای از سر نادانی و بی مسئولیتی سخنی به زبان می آورد که در حافظهٔ جمعی یک منطقهٔ قرار می گیرد و اخيرا توسط هنرمندان به فضای هنری منطقه بر صحنه آمده است تا به عنوان موتیف و مضمونی ماندگار در ذهن مردم بماند و در آیندهٔ هر زمان بحث اشتغال به میان بیاید جملهٔ “انا عدی کارخانه واشغلک” به عنوان سرفصل ناکارآمدی دورهٔ داغری ذکر شود.
گروه تئاتر “ازدهار” سوسنگرد با نمایش “مقهی البطالین” به کارگردانی مریم طرفی، این پیام را به ما می دهد که اگر چه مسئولان ما از وظایف خود شانه خالی می کنند و با ترک صحنه و پنهان شدن در پایتخت از مردم غافل مانده اند اما هنرمند آگاه است و دیالوگ های صحنهٔ نمایش بر خطابه های خنثی و بی ثمر و پر از غلط مجلسیان برتری دارد.
- نویسنده : عارف رزیجی
- منبع خبر : نسیم میسان
